انسان اخلاقی و کرامت انسانی

براساس آموزههای قرآنی، کرامت انسانی به سبب تخلق به اخلاق الهی است. خداوند گزارش میکند که صفات کمالی در همه انسانها به شکل تعلیم اسمایی، سرشته شده و انسانها میبایست با عمل به قوانین و احکامی آن را فعلیت بخشند و متخلق به اخلاق الهی شوند. راهی که انسان از طریق آن به خلق الهی دست مییابد، راه عبودیت است که بوسیله عقل و وحی تبیین شده است.

خداوند در آیاتی از جمله آیه70 سوره اسراء از کرامت انسان سخن به میان میآورد و در آیات دیگر علت این کرامت انسانی را دست یابی انسان به اسماء و صفات الهی میداند که توانایی و ظرفیت خدایی شدن را به او بخشیده است و بر همین اساس همه ما سوی الله از فرشتگان مقرب تا دیگر موجودات، سجده اطاعت بر او برده و در خدمت انسان درآمدند. (بقره، آیات30تا34)

بنابراین، همه کرامت و فضیلت انسانی را میبایست در فضیلتهای اخلاقی متجلی دانست که از طریق تحقق بخشی به صفات حسنای الهی در خود بروز و ظهور مییابد. اگر فضایل اخلاقی را از انسان برداریم هیچ کرامت و فضیلتی برای آدمی نسبت به موجودات و آفریدههای دیگر باقی نمی ماند. از این رو ابلیس این دشمن سوگند خورده بر آن است که با همراهی و همکاری شیاطین، انسان را از فضیلتهای اخلاقی دور سازد و صفات پست و رذالتهای اخلاقی را در او پدید آورد و از مقام انسانیت به زیر آورد.